Seyret Olanı Biteni

Zamanın birinde, bir köyde yaşayan  yaşlı bir adam varmış. Bu adam çok fakir olmasına rağmen Kral bile onu kıskanırmış. Çünkü adamın dillere destan bembeyaz tüyleri olan, sağlıklı gösterişli bir atı varmış.
Kral bu at için ihtiyara çok yüklü miktarda altın teklif etmiş ama ihtiyar bir türlü satmaya yanaşmıyormuş. 
“Bu at, bir at değil benim için. O bir dost, onu para karşılığında nasıl satarım” diyormuş.
Fakat bir sabah kalmış ki at ortalarda yok. Etrafta aramaya koyulmuş. Bunu gören köylüler ihtiyara: 
“Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları ve çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın” demişler.
İhtiyar: 
“Karar vermek için acele etmeyin. Bildiğimiz sadece at kayıp, ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez.” demiş.
Köylüler adama gülmüşler. Aradan birkaç hafta geçmiş, at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine…Dönerken de, vadideki oniki vahşi atı peşine takıp getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ihtiyara: 
“Babalık demişler, sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil, adeta bir devlet kuşuymuş senin için, şimdi bir at sürün var” diyerek özür dilemişler.
İhtiyar: 
“Karar vermek için gene acele ediyorsunuz. Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu ve bu daha başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez.”
Köylüler bu defa ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden “Bu adam da bir tuhaf” diye düşünmüşler. 
Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini sağlayan oğul, şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara ve “Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başka kimsen de yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın” demişler.
İhtiyar “Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz, O kadar acele etmeyin, oğlum bacağını kırdı, gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size bildirilmez.”
Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almış. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini, ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş.
Köylüler, gene ihtiyara gelmişler. “Gene haklı olduğun kanıtlandı. Oğlunun bacağı kırık ama, hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler belki asla geri döneyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer.”
İhtiyar, “Siz erken karar vermeye devam edin. Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var, benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde. Ve gerçek şuan için sadece bu kadarı” demiş.
“Deme niçin şu şöyle
Yerincedir o öyle 
Gel sonunu seyreyle
Gör bakalım Mevlam neyler
Neylerse güzel eyler
Aşık onu seyreyler” demiş Erzurumlu İbrahim Hakkı da. Ne de güzel söylemiş…