Hiç Gitmemişlerin Yol Tarifi; Gürültülü Dünyada Sessiz Pusulayı Bulmak

Günümüzün modern çalışma hayatı ve dijital algoritmalar, adeta herkesin her şey hakkında fikir sahibi olduğu, kâğıt üstünde herkesin her şeyin "en iyisi" kesildiği dev bir akıl pazarı. Toplantı masalarından sosyal medya akışlarına kadar herkes bir rehberlik, bir yol göstericilik hevesinde. Daha önce o yoldan hiç geçmemiş, o dağ tırmanışını yapmamış, o krizin ateşine hiç basmamış sesler; en büyük reçeteleri yazıyor, en keskin yön levhalarını dikiyor.
Tam da bu gürültünün ortasında, sosyal medyada akarken karşıma çıkan Beyhan Budak’a ait şu cümle bir iğne gibi battı zihnime: “Bence gitmek istediğin yerlere hiç gitmemiş insanlardan yol tarifi istemeyi bırakmalısın.”  
Ne kadar sade ama ne kadar sarsıcı bir gerçeklik, değil mi?
Kurumsal dünyada ya da kariyer yolculuklarında en çok yoruldukça anladığımız bir şey var: Gerçekten bilen, üreten, o yollardan yürüyen insan genellikle sakindir. Çünkü o yolun taşını, dikenini, yokuşunu bilir; oraya varmanın kolay olmadığını, her reçetenin her bünyeye uymayacağını tecrübe etmiştir. Bu yüzden temkinlidir, ezbere cümleler kurmaz.
Buna karşın, o yolların patikalarını bile görmemiş olanlar ise en büyük haritayı çizerler. Dijital çağın getirdiği bu "herkes her şeyi bilir" yanılsaması, altı boş bir özgüveni ve bitmek bilmeyen bir akıl verme mecburiyetini besliyor. Kendi hayatında bırakın derin bir dönüşümü, en ufak bir risk dahi almamış kişilerin, başkalarının kariyerlerine, kurdukları projelere ya da hayat dengelerine ustabaşı kesilmesi modern dünyanın en büyük komedisi ve trajedisi.
Pusulayı Kimin Eline Veriyoruz?
Zor zamanlardan geçerken, insan doğası gereği bir tutunacak dal, bir ses arar. İşte tehlike tam o an başlar. Yalnızlık hissiyatıyla ya da bir çıkmazda olmanın verdiği telaşla, kulak kabarttığımız sesin kime ait olduğuna bakmayız. Oysa hayat bir şehir içi minibüsü değil ki yanlış bindiğinde ilk durakta inesin; bazen yanlış bir rehberin peşinden gitmek, yıllarına, enerjine ve ruh sağlığına mal olur.
Gitmediği yerin tarifini verenlerden yol istemeyi bırakmak, sadece dışarıdaki gürültüyü kısmakla kalmaz; aynı zamanda kendi iç sesimize ve hakiki tecrübeye alan açar.
Kendi Yolunun Kâşifi Olmak
Artık bu "her şeyin uzmanı" olan gürültülü kalabalıktan uzaklaşma vakti. Kendi iç dengemizi, kurmaya çalıştığımız o sakin ve anlamlı düzeni (adı ister normalleşme olsun ister sadece insan kalabilme çabası) korumanın tek yolu bu. Başkalarının ödünç alınmış, kopyala-yapıştır vizyonlarıyla kendi rotamızı çizemeyiz.
Bırakalım herkes kendi masalını yüksek sesle anlatmaya devam etsin. Bizim işimiz belli: Gitmek istediğimiz o yere gerçekten ayak basmış, o toprağın tozunu yutmuş, bedelini ödemiş hakiki sesleri duymak. Ve en önemlisi; kendi pusulamıza güvenmeyi öğrenmek. Çünkü pusulasını başkasının eline veren, kaybolmaya mahkûmdur.