Bir milletin hafızası, yalnızca zaferlerle değil, uğruna can verdiği evlatlarıyla da şekillenir. Türkiye, tarih boyunca bağımsızlığını, vatanını ve bayrağını korumak uğruna nice bedeller ödemiştir. Bu millet için vatan; yarım kalan hayatlar, evladının yolunu gözleyen analar, babasız büyüyen çocuklar ve uğruna can verilen mukaddes bir emanettir. Dolayısıyla bugün Terörsüz Türkiye süreci değerlendirilirken geçmişin acılarını, milletin hafızasını ve şehitlerimizin emanetini göz ardı etmek doğru değildir.
Geçmişte “Barış Süreci” adı altında yürütülen girişimlerin ülkemize neler yaşattığı henüz unutulmuş değildir. Nice ocak sönmüş, nice yavru babasız, nice anne evlatsız, nice eş hayat arkadaşsız kalmıştır. Bu ülke, terörün bedelini yalnızca rakamlarla değil, evlatlarının ardından yükselen ağıtlarla ödemiştir. Bugün yeniden “Terörsüz Türkiye” hedefinden söz ediliyor. Silahların sustuğu, anaların ağlamadığı, çocukların korkuyla büyümediği bir Türkiye elbette hepimizin ortak arzusudur. Ancak asıl mesele, bu hedefe hangi yöntemlerle ulaşılacağı ve sürecin milletin vicdanında nasıl karşılık bulacağıdır. Meclis'te Abdullah Öcalan ile kurulmasına yönelik temasların kamuoyuna yansıyan görüntüleri toplumun büyük bir kesiminde rahatsızlık ve soru işaretleri oluşturmuştur. İmralı'daki yaşam koşullarına ve yeni bir yaşam alanı tartışmasına ilişkin gelişmeler de bu hassasiyetin bir başka boyutunu oluşturmaktadır. Bu konuların kamuoyunda sorgulanması, geçmişte terör nedeniyle ağır bedeller ödemiş insanların duyarlılıklarının anlaşılması bakımından önemlidir.
Üstelik bugün milyonlarca vatandaşımız geçim mücadelesi verirken emeklilerimiz ay sonunu getirebilmenin, asgari ücretle çalışan vatandaşlarımız temel ihtiyaçlarını karşılayabilmenin hesabını yapmaktadır. Gençlerimiz barınma ve gelecek kaygısıyla mücadele ederken ailelerimiz kira, fatura ve gıda giderleri karşısında her geçen gün daha fazla zorlanmaktadır. İnsanca bir yaşam sürmek, geniş kesimler için giderek daha ağır bir ekonomik mücadeleye dönüşmüştür. Böyle bir dönemde Öcalan'ın yaşam koşullarına ilişkin kamuoyuna yansıyan tartışmaların toplumda soru işaretleri oluşturması da anlaşılabilir bir durumdur.
Burada asıl üzerinde durulması gereken husus, devletin öncelikleri, kamu kaynaklarının kullanımı ve adalet duygusunun toplum nezdinde nasıl karşılık bulduğudur. Bir tarafta geçim sıkıntısı nedeniyle temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan vatandaşlarımız, diğer tarafta terörün sona erdirilmesine yönelik süreç kapsamında gündeme gelen yaşam koşulları tartışmaları bulunmaktadır. Bu konudaki sorular açık, şeffaf ve tatmin edici biçimde yanıtlanmalıdır. Çünkü devlet yönetiminde yalnızca hukuka uygunluk değil, kamu vicdanında güven oluşturmak da büyük önem taşır.
Elbette terörün sona ermesi için atılacak adımlar hukuk çerçevesinde değerlendirilmelidir. Ancak barış arayışı, adalet duygusunu zedelemek veya geçmişin acılarını unutturmak anlamına gelmemelidir. Sürecin yöntemini sorgulayan vatandaşları barış karşıtı olarak nitelendirmek de doğru değildir. Milletin kaygılarını dinlemek, demokratik siyasetin temel sorumluluğudur.
Türkiye'nin ihtiyacı, geçmişin acılarını unutturan değil, o acıların bir daha yaşanmasını engelleyen bir devlet aklıdır. Terörün tamamen sona ermesi, silahların bırakılması ve millî birlik duygusunun güçlenmesi hepimizin ortak beklentisidir. Ancak bu hedef, milletin vicdanını karşısına alarak değil, milletin vicdanını yanına alarak gerçekleştirilebilir.
Çünkü bu millet barışa hasret olabilir; fakat şehitlerini, anaların gözyaşını ve vatan uğruna ödenen bedelleri unutacak kadar hafızasız değildir.
Terörsüz Türkiye Derken Milletin Vicdanı!
YAYINLAMA:
