Evliya Çelebi, 17. yüzyılda yaşamış ünlü bir Osmanlı gezgini ve yazarıdır. 25 Mart 1611 tarihinde İstanbul Unkapanı'nda doğmuştur. Asıl adı Derviş Mehmed Zilli’dir.
İlk öğretimini iyi bir mahalle mektebinde tamamladıktan sonra medrese eğitimi almış, hafız olmuştur. Ardından Enderun’da kendini yetiştirmiştir. Sarayda Sultan IV. Murad'ın hizmetinde bulunmuş ve çeşitli idari görevler üstlenmiştir.
Evliya Çelebi ünlü seyahatlerine başlamasına vesile olan rüyasını 19 Ağustos 1630 tarihinde (1040 yılı Muharrem ayının Aşure Gecesi) İstanbul'da bulunan Ahi Çelebi Cami’nde görmüştür.
Rüyasında Ahi Çelebi Cami'nin mahşeri bir cemaat insanla doludur. Cemaatin arasında peygamberler, sahabeler ve Hz. Muhammed yer almaktadır.
Bunu gören Evliya Çelebi, heyecan içinde Hz. Muhammed’in yanına yaklaşır. Elini öpüp normalde söylenmesi gereken “Şefaat ya Resulallah" demek yerine dili sürçerek "Seyahat ya Resulallah" der.
Hz. Muhammed bu duruma gülümser, hem şefaat hem de seyahat ve ziyaret müjdesini vererek;
"Şefaatim hak, seyahatin de mübarek olsun" diye cevap verir. Ardından Hz. Muhammed’in yanında bulunan sahabeden Sa'd bin Vakkas ise ona gezdiği yerleri yazmasını öğütler.
Evliya Çelebi uyandığında rüyasını dönemin ulemalarından olan Kasımpaşa Mevlevîhânesi Şeyhi Abdullah Dede ile İbrahim Efendi'ye anlatır. Onlar da bunun büyük bir seyahat müjdesi olduğunu söyleyince Evliya Çelebi, dünyayı gezmiş ve 10 ciltten oluşan meşhur Seyahatnâme eseri bu vesileyle yazılmıştır.
İsteklerimizi kim koyuyor içimize?
Nerden geliyor bu bir sabah uyanıp evet ben şunu yapmalıyım, şöyle yapmalıyım düşüncesi…
Her zaman iyi fikirler de gelmeyebilir. O zaman kim olduğumuza göre mi geliyor bu fikirler.
Tamam burayı çözdük. İçimizde ne saklı ise ona göre gelen bu fikirler, ilhamlar, istekler nereden geliyor peki?
Hangi kanal bize durup dururken bir şey yaptırıyor?
İnce bakarsak hayatımızın başlangıç dönemlerinde, adeta emir almış gibi hareket ettiğimizi fark ederiz. Çok yüksek bir makamdan bir emir almış gibi. O anları yaşarken farkında olmadan yaptığımız şeylerin, bizden daha büyük bir iradenin eseri olduğunu, olayın geçtiği zamandan uzaklaştıkça daha net bir şekilde görürüz. İşte o irade kime ait merak ediyorum. Gün içinde normal bir vaktimde bulamadığım o irade bana aitse neden ona her zaman erişemiyorum? Benim değilse ödünç mü verildi de geri aldılar?
Evladının başına bir şey geldiğinde aslan kesilen, zorlu dönemlerde gücünün on katına erişen, çok büyük ihtiyaç içindeyken olmaz denileni olduran insanlar ve çok daha fazlasını yapabilen insanlar nerden buluyor bir anda daha önce kendilerinde bulamadığı o gücü.
Yabancı yapım bir dizi vardı. Başrol pek iyi işler yapmadığı için isim vermeyeceğim. Kendi halinde kıt kanaat geçinen bir kimya öğretmeni kanser olduğunu ve çok az ömrümün kaldığını öğrenir. O öldükten sonra karısının ve çocuklarının geçimlerini sağlayacakları herhangi bir para kaynağı yoktur. Bu düşüncenin adamda yarattığı korkunç his bir itici güce dönüşür ve adam çok kısa bir süre içiresinde o güne kadar olduğu kişiden çok başka bir kişi olur. Tabii yapım rahmani bir kalemden çıkmadığı için karakterimiz şeytani işlere bulaşır fakat yapımda önemli olan nokta şurasıdır ki adam çok güçlü bir karaktere dönüşmüştür. O güne kadar hiç olmadığı birine…
Hayatımızı, kimliğimizi, dünyayı kim değiştiriyor? Rüyaları, mesajları kim gönderiyor? Bana benden kim sesleniyor? Tüm yüzlerin, tüm seslerin arkasında saklanan kim? Beni kim değiştiriyor, kim sürekli değişmem için zorluyor beni. Yoksa gelişmem mi demeliyim?
O kadar saklısın ki her şeyin içinde, işte bu yüzden apaçık meydanda, aşikarsın…
Aşikar
YAYINLAMA:
|
GÜNCELLEME:
