Çorum
Parçalı bulutlu
9°
Adana
Adıyaman
Afyonkarahisar
Ağrı
Amasya
Ankara
Antalya
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Isparta
Mersin
İstanbul
İzmir
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırklareli
Kırşehir
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Kahramanmaraş
Mardin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Şanlıurfa
Uşak
Van
Yozgat
Zonguldak
Aksaray
Bayburt
Karaman
Kırıkkale
Batman
Şırnak
Bartın
Ardahan
Iğdır
Yalova
Karabük
Kilis
Osmaniye
Düzce
50,5800 %0.24
55,6170 %0.15

Makyajlı Yüzler ile Kökteki Öz: Kötülüğe Benzeme Lirizmi

İnsanın en büyük yanılgısı, hayatın karşısına çıkardığı çirkinliklerle savaşırken, savaştığı şeye dönüşmediğini sanmasıdır. Hâlbuki karanlıkla uzun uzun bakıştığınızda, gözleriniz o karanlığa alışır; gürültüye aynı gürültüyle ses verdiğinizde, sesiniz o pazarın sesine karışır. Şiddetle eleştirdiğimiz, "Ben asla böyle bir insan olmam" diye parmak salladığımız ne varsa, aslında hayatın bize sunduğu birer test çengelidir. Karşımızdaki insanın bencilliği, kurnazlığı ya da hoyratlığı bizi öfkelendirir çünkü içeride bir yerlerde bizim de o dili konuşabilecek potansiyelimiz, o refleksimiz vardır. O bilgiye de tecrübeye de sahibizdir. Aynı kancayı takıp aynı oyunu oynamak, inanın en kolay yoldur. İnsanın egosu, tam da bu kavşakta, o haklı öfkenin arkasına saklanarak sinsice sırıtır: "Hak ettiler, sen de onlardan biri ol." İşte asıl kırılma noktası, tam da o fısıltıyı duyduğumuz andır. Kurumsal Koridorların ve Günlük Hayatın "Aynalaşma" Taktikleri Bu dönüşüm öyle bir gecede, büyük trajedilerle olmaz. Hayat bizi parça parça törpüler: Kurumsal yapılarda, baskının ve adaletsizliğin o boğucu atmosferinde insan, bir süre sonra nefes alabilmek için eleştirdiği mekanizmanın dişlisi haline gelir. "Zaten herkes böyle yapıyor, ayakta kalmanın başka yolu yok" cümlesi, insanın kendi özünden vazgeçişine attığı en konforlu imzadır. İnsanları birer sayı, birer maliyet kalemi olarak gören o sisteme boyun eğdiğimiz an, aslında kendi kalemimizle kendi hikâyemizi sileriz. Sokakta, trafikte, en yakınlarımızın bencilce hamleleri karşısında anında zırh kuşanırız. Kırıcı bir söze daha keskin bir iğneyle karşılık vermek o an tatlı bir intikam hissi verse de, ruhumuzda onarılmaz bir kireçlenme bırakır. Çünkü her karşılık, bizi biraz daha kabalaştırır, biraz daha inceltir. İnsan Kalabilmenin O Ağır Bedeli Göz boyayan o parlak unvanlar, keskin argümanlar, haklılığın verdiği o zehirli gurur dışarıdan çok ihtişamlı görünür. Ama asıl kıymetli olan, o sahte parıltının arkasındaki ıssız odada saklıdır. Canınız yandığında, haksızlığa uğradığınızda, karşındakini tek bir hamleyle mat edebilecek güçte olmanıza rağmen o hamleyi yapmamayı seçmek... İşte o, insanın kendi ruhuna karşı yapabileceği en büyük onur mücadelesidir. Çünkü eleştirdiğimiz insana benzememek, bir zayıflık değil; aksine, en katı duruştur. Karşınızdaki ne kadar çirkinleşirse çirkinleşsin, sizin kendi merhametinizden ve ölçünüzden vazgeçmemeniz, dünyaya koyduğunuz en net sınırdır. Egonun o kışkırtıcı sesini kısıp, "Ben bu çirkinliğin mirasçısı olmayacağım" diyebildiğimiz her saniye, biraz daha insan kalırız. Hayat bizi kaç kez köşeye sıkıştırırsa sıkıştırsın; kendi içimizdeki o en saf, bozulmamış yeri korumak, bu dünyada atabileceğimiz en büyük imzadır.
Yorumlar
Yorum yazma kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız