İnsan, yaradılışı ve varoluşu itibarıyla sürekli bir değişimin içerisindedir. Zaman ilerler, düşünceler dönüşür, hayat yeniden şekillenir. İnsan bu değişimin hem öznesi hem de taşıyıcısıdır. Her nesil, kendisinden önceki birikimin üzerine yeni bir şeyler koyarak insanlık serüvenini devam ettirir. Bu yönüyle gençlik, yalnızca biyolojik bir dönemi değil; yenilenmeyi, sorgulamayı, üretmeyi ve değişimi temsil eder.
İnsanlığın gelişimi, yeni fikirlerle, farklı bakış açılarıyla ve genç kuşakların dinamizmiyle mümkündür. Çünkü gençler yalnızca geleceği devralacak bireyler değil, bugünü şekillendiren toplumsal gücün de önemli bir parçasıdır.
Peki, gençleri gerçekten bugünün bir parçası olarak mı görüyoruz, yoksa onları sürekli geleceğe mi erteliyoruz? Onlara yarının yöneticileri, bilim insanları ve karar vericileri olacaklarını söylüyoruz. Ancak bugünün kararlarında, üretiminde ve toplumsal dönüşümünde ne kadar yer açıyoruz? Gençliğe gelecek vadetmek kadar, bugün fırsat sunmak da toplumsal sorumluluğumuzdur.
Türkiye'de yükseköğretime erişimin yaygınlaşması önemli bir gelişmedir. Ancak üniversite eğitiminin başarısı yalnızca mezun sayısıyla değil, yetişen insan kaynağının bilgi ve becerilerini kullanabileceği nitelikli istihdam alanlarıyla da değerlendirilmelidir. Eğitim ile çalışma hayatı arasındaki uyumun güçlendirilmesi hem gençlerin geleceği hem de ülkenin kalkınması açısından önem taşımaktadır.
Eczacılık, diş hekimliği, diyetisyenlik, psikoloji ve fizyoterapi gibi alanlarda eğitim alan gençler, mesleki birikimlerini değerlendirebilecekleri çalışma imkânlarına ihtiyaç duymaktadır. Mesele yalnızca mezun sayıları veya kamu kadroları değildir. Asıl mesele, yetişmiş insan kaynağını toplumun ihtiyaçları doğrultusunda ne ölçüde değerlendirebildiğimizdir. Sağlık hizmetlerinden bilimsel araştırmalara, ilaç ve sağlık teknolojileri sanayisinden koruyucu sağlık uygulamalarına kadar farklı çalışma alanlarının geliştirilmesi bu açıdan önemlidir. Üniversite kontenjanları da uzun vadeli insan gücü planlamasıyla birlikte ele alınmalıdır.
Diğer taraftan, gençlerin gelecek beklentilerinin yalnızca kamu istihdamına bağlı kalmaması gerekir. Elbette devletin ihtiyaç duyduğu nitelikli kamu personelini yetiştirmesi ve kamu hizmetleri için istihdam sağlaması vazgeçilmezdir. Ancak gençlere farklı çalışma ve üretim alanlarında da gelecek kurabilecekleri bir ortam sunulmalıdır.
Bir ülkenin kalkınması yalnızca kamu istihdamıyla değil; araştıran, geliştiren, üreten ve katma değer oluşturan insanlarının katkısıyla mümkündür. Bu nedenle Ar-Ge faaliyetleri daha güçlü teşvik edilmeli, genç girişimciler desteklenmeli, üniversite-sanayi iş birliği geliştirilmelidir. Üretime yönelik gereksiz bürokratik engeller azaltılırken kalite, güvenlik ve hesap verebilirlik ilkeleri korunmalıdır. Genç bir araştırmacının fikrini projeye, bir mühendisin tasarımını teknolojiye, bir sağlık çalışanının bilgi birikimini yenilikçi bir ürüne veya hizmete dönüştürebilmesi için daha erişilebilir destek mekanizmaları oluşturulmalıdır.
Çünkü üretim yalnızca fabrikalarda gerçekleşmez. Laboratuvarda geliştirilen bir molekül, üniversitede ortaya konan bilimsel bir çalışma veya genç bir girişimcinin hayata geçirdiği teknoloji de üretimin parçasıdır. Bilginin teknolojiye, emeğin katma değere dönüşmesi, çağdaş kalkınmanın temel unsurlarındandır.
Gençler yalnızca geleceğin yöneticileri, bilim insanları ve üreticileri değil; bugünün de çalışanları, düşünenleri ve toplumsal sorumluluk üstlenen bireyleridir.
Bir ülke gençlerine yalnızca yarın için söz vererek büyüyemez. Onlara bugün söz hakkı, bugün üretme imkânı, bugün sorumluluk vermek zorundadır. Çünkü gençlik, bir ülkenin bekleme odasında tutulacak geleceği değil; bizzat içinde yaşadığı, emek verdiği ve şekillendirdiği bugünüdür.